Życzenia złożone biskupowi Andrzejowi Jeżowi  przez ks. infułata Adama Kokoszkę w imieniu kapłanów  i diecezjan na zakończenie uroczystości  srebrnego jubileuszu kapłaństwa

(Tarnów – katedra, 12 czerwca 2013 r.)

Księże Biskupie Andrzeju, Pasterzu Kościoła Tarnowskiego!

Na zakończenie liturgii święceń kapłańskich, 12 czerwca 1988 roku,  w imieniu nowo wyświęconych 53 kapłanów, w tym 5 księży filipinów, przemówił jeden z neoprezbiterów. Zwracając się do biskupa konsekratora – ks. abp. Jerzego Ablewicza, powiedział m.in. te słowa: „Oto wielka tajemnica wiary… Napełnieni Mocą z wysoka, stoimy wciąż pełni zdumienia i radości w duchu maryjnego Magnificat. W pośrodku wspaniałej i niewyrażalnej tajemnicy naszego kapłaństwa składamy Bogu Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu uwielbienie i dziękczynienie przez całkowity dar z siebie”. Tym przemawiającym neoprezbiterem byłeś Ty, Księże Biskupie Andrzeju!

Opatrzność Boża sprawiła, że po 25 latach, już nie Ty sam, w imieniu kolegów, ale cały Kościół Tarnowski składa Trójcy Świętej i Bogurodzicy uwielbienie i dziękczynienie za wyświęconych wówczas księży, a wśród nich za pierwszego w historii diecezji wywodzącego się z prezbiterium tarnowskiego – naszego biskupa diecezjalnego Andrzeja.

Księże Biskupie Jubilacie!

Twój jubileusz przypomina uroczystość rodzinną, która gromadzi wokół ojca rodziny diecezjalnej wszystkich, którzy tworzą Lud Boży naszej diecezji, a więc: ojców, matki, młodzież, dzieci, ludzi chorych, samotnych, cierpiących, zgromadzenia zakonne żeńskie i męskie, kandydatów do kapłaństwa, diakonów i kapłanów – Twoich najbliższych współpracowników w codziennym, pasterskim, ewangelizacyjnym trudzie, począwszy od 2 najstarszych kapłanów, przeżywających 71. rocznicę swoich święceń, aż po tegorocznych 22 neoprezbiterów! Jesteś przecież Pasterzem diecezji najbogatszej w kapłanów i w powołania kapłańskie, a zarazem tak wspaniałomyślnie dzielącej się tym bogactwem z Kościołami będącymi w potrzebie, właściwie na wszystkich kontynentach świata.

Księże Biskupie!

Jako rodzina diecezjalna jesteśmy przy Tobie nie tylko w chwilach uroczystych, ale jesteśmy przy Tobie i z Tobą codziennie, gdy w 450 kościołach parafialnych naszej diecezji, nie licząc innych kościołów i kaplic, rzesza ponad 1500 kapłanów wypowiada Twoje imię w kanonie Mszy św., wobec ponad milionowej rzeszy wiernych Kościoła tarnowskiego. Twoje imię wypowiadane w modlitwie eucharystycznej łączy duchowo i sakramentalnie z Tobą cały Lud Boży naszej diecezji, łączy też między sobą, wiernych świeckich i duchownych tak diecezjalnych, jak i zakonnych!

Księże Biskupie!

Pozwól, że jeszcze raz nawiążę do dnia Twoich święceń. Tym razem do homilii abp. Jerzego Ablewicza, który przywołując słowa Jana Pawła II, wygłoszone rok wcześniej na placu katedralnym, mówił do Was – neoprezbiterów o odwadze bycia księdzem. Padały m.in. takie sformułowania: „Do odważnych świat należy, do odważnych kapłanów świat należy, co więcej, do odważnych kapłanów należy Bóg we współczesnym świecie”.

Dziękujemy Ci, Księże Biskupie Andrzeju, że przez upływające ćwierćwiecze żyjesz duchem tych słów, dając nam porywający przykład odważnego i ofiarnego podejmowania niełatwych wyzwań posługi kapłańskiej i biskupiej: ojca duchownego alumnów, profesora seminarium duchownego, proboszcza w Tarnowie i w Nowym Sączu, biskupa pomocniczego i biskupa diecezjalnego. Bowiem dziś Kościół, papieże, wierni oczekują na odważnych pasterzy, którzy pewną ręką poprowadzą ludzi do Pana Boga, do zbawienia! Oczekują na pasterzy gotowych iść drogą, którą szli nasi diecezjalni święci rodacy: św. Stanisław ze Szczepanowa, z którym  w szczególny sposób związał Cię dzień ogłoszenia Twojej nominacji, oraz rektor naszego seminarium duchownego – bł. Roman Sitko, którego liturgiczne wspomnienie dziś przypada!

Pamiętamy o Twojej prośbie, wyrażonej na początku posługi Kościołowi tarnowskiemu, słowami bł. Jana Pawła II: „Módlcie się codziennie za Waszego biskupa, aby był mocny w wierze, odważny wobec zła i błędu, wrażliwy i miłujący wszystkich, cierpliwy i miłosierny”.

Księże Biskupie!

W najbliższą sobotę przypada pierwsza rocznica Twojego ingresu, który zapamiętaliśmy nade wszystko jako ingres nie tyle do diecezji, bo  w niej zawsze byłeś, nie tyle do katedry, bo ją dobrze znałeś, ile jako ingres do serc Twoich diecezjan, a zwłaszcza do serc Twoich kapłanów, którzy  z entuzjazmem, z wielką radością i nadzieją przyjęli Cię i pragną, byś w ich sercach takim pozostał na zawsze, jako nasz pasterz, ojciec i brat.

Nie mógłbym zakończyć tego przemówienia, gdybym nie skierował wzroku umysłu i serca w stronę współbraci z roku święceń Księdza Biskupa Jubilata. Znamy się od przeszło 30 lat. Przez całą, sześcioletnią formację seminaryjną, i później, łączyły się drogi naszego życia. Dziś przeżywam autentyczną radość i zaszczyt, że mogę w imieniu wszystkich nas tu obecnych pogratulować Wam tego pięknego, pierwszego ćwierćwiecza waszego kapłaństwa i życzyć dalszego, wiernego podążania za Chrystusem – w duchu hasła waszego rocznika święceń: „Ubogaceni ubóstwem Chrystusa”.

A teraz już moment wręczenia kwiatów, a uczyni to kwiat pracowników Kurii Diecezjalnej w Tarnowie: Siostra Dorota i Pani Lidia.


 

 



SPIS TREŚCI

CZĘŚĆ I: URZĘDOWO-INFORMACYJNA

Akta Stolicy Apostolskiej

Akta Konferencji Episkopatu Polski

Akta Biskupa Tarnowskiego

Homilie

Komunikaty

Dekrety

Z życia diecezji

Kalendarium: kwiecień – czerwiec 2013

Jubileusz 25-lecia kapłaństwa biskupa tarnowskiego Andrzeja Jeża

Odznaczenia – zwolnienia – nominacje

Zmarli kapłani